In 2016 kocht ik voor het eerst van mijn eerste splinternieuwe motor. Een Honda CB500X. Trots dat ik was op deze Pocket Bike!

Binnen twee weken na levering werd de Pocket Bike voorzien van valbeugels van Hepco&Becker. Doelstelling was namelijk om hier uiteindelijk een paar mooie verstralers aan te hangen. Echter precies vier weken nadat ik Pocket Bike mee naar huis genomen hadden we pech. Stapvoets tijdens de regen in een bocht verloor de achterband grip. Hierdoor werd ik van Pocket Bike af gelanceerd en eindigde een aantal meter verderop op het asfalt. Pocket Bike lag helaas op zijn uitlaat, valbeugel en stuur op z’n kant op het wegdek.

 
Na mijzelf en Pocket Bike opgeraapt te hebben brachten we hem met de aanhanger maar gauw naar de dealer om de schade te laten beoordelen. Op de terugweg naar huis begon vervolgens mijn rechterarm vreselijk veel pijn te doen. Tijdens een bezoekje bij de Eerste Hulp van het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik mijn arm had gebroken.
 

De weken dat ik niet kon motorrijden zorgde voor veel denken over het ongeval. Was ik te vroeg op het gas gegaan? Had ik te langzaam gereden of juist te vlot? Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen? Het zorgde voor veel twijfel en onrust in mijn hoofd. Uiteindelijk kwam wel de conclusie dat de banden waarmee Pocket Bike af fabriek mee was voorzien onvoldoende betrouwbaar waren.

Pocket Bike was gerepareerd. Daarna voorzien van betere banden (Continental TrialAttack) en mijn arm liet soort van het motorrijden weer toe. Gauw klom ik dus weer in het zadel. Maar het vele denken en het lange wachten had een zeer negatief effect op mij gehad. Ik was ineens niet meer die zelfverzekerde motorrijdster, maar vreselijk onzeker met momenten van veel angst. De tranen rolde met enige regelmaat letterlijk over mijn wangen. Bang dat ik was als ik ook maar even twijfelde over de grip. Ondanks dat Pocket Bike na het voorzien van de nieuwe banden werkelijk geen moment in de steek liet.

Hoe dit op te lossen? Dat was nog geen simpele oplossing. Zelf lukte het niet. Echter kwam ik terecht bij J-P van Haestregt. Een professionele instructeur welke trainingen geeft onder de naam Move-On Motortrainingen.

 
J-P had het nog niet makkelijk met mij. Ik mag misschien klein van stuk zijn, maar ik durf dat met enige regelmatigheid te compenseren met mijn eigenwijsheid. In dit geval drukte ik regelmatig de eigenwijze hakken in het zand, maar had deze eigenwijsheid een onderliggend probleem. Angst was namelijk de basis. J-P had dit echter al gauw door.
 

Na nu al zo’n 6 trainingen te hebben gevolgd bij J-P ben ik hem mega dankbaar. Zonder hem was ik nooit zover gekomen. Zonder hem had ik nooit meer met zoveel plezier en vrijheid motor gereden.

Door deze ervaringen van de afgelopen jaren besloot ik eens een interessepeiling te plaatsen in de Facebook groep Motormeiden. Vele reageerden hier positief op. Meeste gaven wel aan dat dit vooral voor 2023 zou zijn. We waren namelijk op dat moment al een stuk in het seizoen en de meeste mensen hebben dan hun planning al gemaakt.

 
Toch besloot ik samen met J-P een paar datums te prikken waarop mogelijk een paar motorrijdende dames op in konden schrijven. De eerste datum zat in no-time vol met vier dames die graag een training wouden volgen.
 

Pas heeft deze training plaatsgevonden en ben ik als aanjager gezellig mee geweest. Wat een tof weekend was dat!

Het waren vier zeer verschillende dames. Echter het groepje klikte goed. Tijdens de kennismaking op vrijdagavond was het tijdens het avondeten en erna al een hoop gelachen. Maar het was ook een zeer leergierige groep. Al snel zaten ze namelijk zeer aandachtig te luisteren naar J-P terwijl hij al diverse dingen aan het uitleggen was met behulp van filmpjes op zijn telefoon.

 
De volgende ochtend bestond uit theorie met behulp van mooi beeldmateriaal. Hierbij werden ook de verschillen van de motoren besproken. Het groepje bestond namelijk uit een Yamaha Diversion, een Honda Shadow 500, een Honda Deauville 700 en een Ducati Monster. Ook tijdens deze theorie was de groep dames zeer leergierig.
 

Maar de training bestaat niet alleen uit theorie. De training wordt namelijk gegeven in de regio Eifel in Duitsland, niet ver van de Luxemburgse grens vandaan. Een prachtig gebied om de besproken theorie in de praktijk te oefenen.

We begonnen met een kleine, maar mooi afwisselende ronde. De dames hadden allen een oortje in waardoor ze directe begeleiding kregen van J-P. Het was een leuke afwisselende groep. Niet alleen qua motoren, maar ook qua rijden. Zo werd de Ducati omschreven als een deelnemer van de Harry Potter sport zwerkbal. De gelijkenis qua zithouding benadrukte dit nog een beetje extra. De Honda Shadow reed rond als de gemiddelde allroader terwijl de Honda Deauville de verstandige vriendin was die als doelstelling had iedereen veilig thuis te brengen. De Diversion had vele uitdagingen. Hoe moeilijk ook ontweek ze deze niet.

Het was mooi hoe de gehele groep groeide. De enthousiasme sprong eraf. Ondanks dat ik ze onderweg wel eens een halve hartverzakking bezorgde. Lees: na een haarspeld plat liggen in de berm om filmpjes te maken van hun.

Zelf noem ik het een geslaagd weekend. Al had ik soms wel te doen met J-P met een groep bestaande uit alleen maar dames om hem heen.

Voor herhaling vatbaar!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *