Na regen kwam meer regen.
Zonneschijn was beperkt voor zowel de deelnemers als de organisatie. De deelnemers hadden al snel geleerd om op tijd hun spullen in te pakken, het ontbijt te verorberen en op de motoren te stappen voor de volgende etappe. Zeker door de weersomstandigheden hadden de deelnemers meer tijd nodig om de etappes te voltooien. Maar ook als organisatie was het echt timen wanneer we de finish en organisatietent konden opbouwen en weer afbreken.
Vanaf camping Plana & Bar 66 vertrokken we naar de Kroatische kust met een prachtig uitzicht over de Adriatische zee met bijbehorende eilanden. De temperaturen begonnen ook langzamer aangenamer te worden en leek het erop dat we eindelijk droog zouden hebben.
Ook de route van de deelnemers ging gedeeltelijk langs de Kroatische kust. Genietende van het droge en zonnige weer die we op dat moment hadden. Maar dit zou een vals gevoel van veiligheid richting de regen blijken later op de dag.
Slovenië was al een land welke qua schoonheid in ieder geval mijn hart wist te winnen, maar de natuur van Kroatië wist dit misschien nog wel meer te doen. Zeker op het moment dat we met de bus ten hoogte van Karlobag via de D25 de bergen in reden. Zelfs met de bus was deze weg een plezier om te rijden om vervolgens bovenaan getrakteerd te worden voor een laatste maal op het prachtige uitzicht over de Adriatische zee.
De finish van etappe 3 ging zijn bij Eco Camp Rizvan City. Het duurde niet lang na het opbouwen van de finish voordat de eerste deelnemer al arriveerde. Een voormalige deelnemer van de Africa Eco Race welke besloot ons zelfs te helpen met het uitladen van de bussen met alle spullen van de deelnemers die gebruik maakte van de transportservice. Een voorbeeld van broederschap en behulpzaamheid die deze mini samenleving kende.
Toch duurde het niet lang voordat de dreigende regenwolken weer voor het zicht kwamen. Snel braken we de finish en organisatie tent af. In hoop alles zo droog mogelijk weer in de bus te hebben staan.
De avond werd weer ingeluid met een hoop gezelligheid, live muziek en prachtige verhalen van de avonturen die de deelnemers hadden gehad tijdens de etappe. Van het veranderen van een Ténéré 700 in een MT07 tot het stukbijten op het tempo van één van de oudere deelnemers die met volle bepakking een staaltje hoge school off road rijden liet zien. De betreffende bleek in het verleden al 5x mee te hebben gedaan aan de Dakar Rally.
Geen zorgen. De custom MT07 werd trouwens door het passievolle Yamaha service team weer opgelapt tot een volwaardige Ténéré 700.
De dagen zijn lang wat zorgt voor een goede nachtrust. Nog voordat ik het idee echt mijn hoofd op de kussen had gelegd, was ik al vertrokken naar dromenland om de batterij op te laden voor de volgende dag.
Etappe 4 zou de gehele mini samenleving meer landinwaarts brengen van Kroatië. De natuur is werkelijk indrukwekkend. De combinatie van veel groen met ruige rotspartijen zorgen voor elke keer verbazing hoe mooi de natuur is in Kroatië.
Maar het binnenland kent ook een confronterende kant. Als kind groeide ik op met dagelijks nieuws over de Joegoslavische oorlog. Dagelijks zagen we de gevechten, de vreselijke beelden van kapot geschoten huizen, de vele gewonden en natuurlijk de blauw helmen. Doordat het een heden was, waren de beelden aanzienlijk indrukwekkender dan bijvoorbeeld de beelden van de Tweede Wereldoorlog. Zeker voor een kind.
Nu rijdende in het binnenland zie je nog steeds de hoeveelheid schade/littekens die de Joegoslavische oorlog heeft achtergelaten. Immers heeft de oorlog geduurd tot 2001. Al heeft de oorlog in bijvoorbeeld Kosovo zelfs geduurd tot 2008. De restanten zijn overal nog te vinden. Wat logisch is. In Nederland zijn we heden ook nog steeds restanten van de Tweede Wereldoorlog aan het opruimen. Die oorlog is alweer bijna 80 jaar geleden.
Maar Kroatië is druk in ontwikkeling. De bevolking is aan het investeren in hun toekomst en dat is goed te zien. Ook wordt er geïnvesteerd in het bewaren van historisch erfgoed. Waaronder het indrukwekkende fort van Knin welke in de basis al dateert uit de 9de eeuw!
Het was ook vanuit de bus weer genieten van de route, maar we werden al gauw achtervolgt door de letterlijk donderden regenwolken. Arriverende bij Camping Peruča stonden we eerst te schuilen in de tent die de camping al had geplaatst. De regen kwam namelijk met pijpenstelen naar beneden. Het duurde dan ook even voordat we de mogelijkheid hadden de finish en organisatietent op te bouwen, maar toen alles stond konden we weer genieten.
De camping is gelegen aan het Peruča meer. Een groot waterreservoir gecreëerd door een dam met waterkrachtcentrale welke in de jaren ’50 is gebouwd. Het meer wordt gevoed door de rivier Cetina welke als bron het beroemde Oog van Kroatië heeft. Een bron met een diepte van wel 155 meter. Het water is werkelijk kraakhelder. Diverse deelnemers zochten dan ook een plekje met uitzicht over dit prachtige water.
De finish was bijna in zicht en de weersvoorspellingen voor de laatste etappe leken positief. Maar dat is voor het laatste deel van deze blog.
NL 
EN