Laatste dag in Noorwegen: afscheid nemen en nieuwe herinneringen maken
De laatste dag in Noorwegen was aangebroken voor mij en Lazuli. Al vroeg had ik alles ingepakt en opgeladen. Het appartement netjes verzorgd achter gelaten en opzoek gegaan naar ontbijt. Immers moest mijn innerlijke motortje ook worden voorzien van brandstof.
Een bezoek aan Sjølingstad Uldvarefabrik: historie en ambacht
De eerste stop van deze dag ging zijn bij Sjølingstad Uldvarefabrik. Een prachtige fabriek waar lokaal wol verwerkt wordt tot de prachtige wol voor kleding, dekens en nog veel meer. De fabriek werd in 1894 opgericht. Het Sjølingstad Uldvarefabrik groeide hard in de eerste jaren. Er werden woningen voor de werknemers en hun gezinnen bijgebouwd, maar ook een school. Het Sjølingstad Uldvarefabrik creëerde zo een eigen samenleving.
Het herleven van een oude wolfabriek: van sluiting tot levend museum
Uiteindelijk haalde de industrialisatie de ambacht van het Sjølingstad Uldvarefabrik in en sloot deze in 1984 zijn deuren. Toch ging het niet verloren en in samenwerking met de Noorse overheid opende het Sjølingstad Uldvarefabrik zijn deuren weer in 1986 als levende museum.
Tot op de dag van vandaag kan je een interessante rondleiding krijgen van één van de gepassioneerde gidsen, maar het Sjølingstad Uldvarefabrik produceert ook nog steeds wol producten. Weliswaar niet meer in volumes van voor 1984, maar wel nog steeds op ambachtelijke wijze en met overwegend de originele machines.
Unieke wolproducten en een bijzonder proces: spanning en veerkracht in wol
Eén van de bijzondere wol producten die het Sjølingstad Uldvarefabrik maakt is stof voor de traditionele Noorse rokken. Het bijzondere hieraan is dat de wol dusdanig gewoven wordt dat er opspandraden doorheen zitten. Ze spannen vervolgens het product zo hard op dat het zo hard als een plank word. Hierna worden deze stoffen een jaar lang zo op spanning opgeslagen. Pas na een jaar op spanning te hebben gelegen, worden deze draden losgemaakt en gebeurt er iets verwonderlijks met het wol. Het laat los en veert als elastiek!
In de winkel werden diverse prachtige gewoven producten te koop aangeboden. Hier kwam ik ook nog een prachtige deken tegen. Hoe graag ik deze ook had meegenomen, had ik te weinig ruimte over in mijn tassen om deze veilig mee te nemen naar huis. Ik moest zodoende maar tevreden zijn met een klein opbergzakje die in het Sjølingstad Uldvarefabrik was gemaakt.
Fort Møvik: een indrukwekkend militair erfgoed
De volgende stop ging zijn bij Fort Møvik. Origineel had het Fort de naam Batterie Vara. Gebouwd in de periode van 1941 tot 1944 door het Nazi regime als onderdeel van het Kristiansand Artillerie Groep.
Het grootste land gebaseerde kanon ter wereld: geschiedenis en kracht
Ter plaatse van het fort staat een imposant kanon. Een kanon van origine ontwikkeld voor de Bismarck-klasse oorlogsschepen. Dat betekend dus dat het kanon bij Fort Møvik het één na grootste op land gebaseerde kanon ter wereld is. Het grootste kanon ter wereld was de Schwerer Gustav. Echter bestaat dit kanon en het zuster kanon (Dora) niet meer. In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog werden beide kanonnen door het Nazi regime vernietigd. Dit betekend dat het kanon bij Fort Møvik het grootste nog bestaande op land gebaseerde kanon ter wereld is.
Verkenning van het fort: een doordachte mengeling van ingenieuze oplossingen en huiveringwekkende geschiedenis
Het fort met het bijbehorende kanon is zeer imposant. De foto’s geven geen duidelijk beeld van hoe groot het kanon is. Niet alleen is het kanon indrukwekkend. Hoe vreselijk de geschiedenis ook, alles in en om het kanon was doordacht. Er waren zeer ingenieuze oplossingen bedacht en toegepast. Het is even fascinerend als huiveringwekkend het fort te verkennen.
Ontdekking van de Noorse eetcultuur: van eenvoudige fastfood tot culinair genieten
Uiteindelijk was het tijd om wat te eten op te zoeken. Noorwegen kent één nadeel qua eten wanneer je niet zelf wilt koken. Het overgrote deel van de kleine restaurants serveren overwegend alleen maar hamburgers, pizza’s en/of hotdogs. Iets waar ik al heel gauw genoeg van had en in de loop van de week regelmatig al een lunch aan het overslaan was.
Maar ik had een hele goede tip ontvangen van een Noor voor een restaurant in Kristiansand: Håndverkeren Restaurant & Pub. Niet goedkoop, maar jeetje, wat had ik voortreffelijk gegeten daar. Lazuli mocht zonder problemen voor de deur staan en ik werd in het restaurant echt vertroeteld wat betreft eten en drinken. Ze hebben een kleine kaart, maar werkelijk alles op deze kaart was tot in de puntjes verzorgt en smaakte voortreffelijk.
Afscheid van Noorwegen
Met een heerlijke maaltijd als afsluiter kwam ook een bitterzoet einde aan mijn reis door Noorwegen. Om 19:00 meldde ik samen met Lazuli bij de poorten van Fjordline welke ook echt voelde als een einde voor mij. Om 22:10 arriveerde ik samen met Lazuli in Hirtshals waar ik een prima slaapplekje had geregeld iets meer dan een kilometer van de haven vandaan. De volgende ochtend stapte ik op Lazuli met het vizier gericht naar huis.
Het bereiken van grenzen: van het noordelijkste puntje van Denemarken tot zuidwest Nederland in één dag
Het idee was om de reis terug rustig in anderhalve dag te doen, maar voordat ik het wist was ik de grens Duitsland/Nederland voorbij en zag ik op de borden Utrecht en Rotterdam staan. Hier besloot ik dat het eigenlijk geen zin meer had om een camping op te zoeken. Ik reed door, tot verbazing van mijn man, om vervolgens laat in de avond mijn trouwe Lazuli tot stilstand te brengen op de oprit. 1.067 kilometers hadden we erover gedaan op één dag. Ik was eigenlijk te moe om Lazuli nog binnen te zetten. Mijn man nam dit gelukkig over zodat ik rustig naar binnen kon strompelen en mijn lieve viervoetige kinders kon begroeten.
De kracht van een reis, rust, natuurschoon, zelfreflectie en zelfvertrouwen: een fantastisch Scandinavisch avontuur
Ik kijk terug op een werkelijke fantastische periode in Scandinavië. Zowel met de Ténéré Travel Trophy als tijdens mijn eigen reis. De rust, bijzondere natuurschoon, behulpzaamheid van de lokale bevolking, maar ook de uitdagingen die ik soms onderweg had. De reis dwong mij ook tot een stukje zelfreflectie. Er kwam een bepaalde rust over mij heen waardoor ik nu tot de conclusie ben gekomen dat ik de afgelopen jaren een stuk weerbaarder ben geworden dan dat ik dacht. Het breng een stukje vertrouwen. Vertrouwen in de toekomst. Hoe hard werken dat ook gaat zijn, ik kan het aan!
NL 
EN
Wat is ditnweer een fantastisch blog .
En schitterende afsluiten van een unieke ervaring.
En dat je een sterk persoon bent wist ik natuurlijk al.
Op naar het volgende avontuur.
Dank je wel! Ik kijk absoluut uit naar het volgend avontuur.