Luxemburg, Reisverslag

Reizen in Luxemburg

Velen van jullie hebben het vast wel door. Zowel mijn man als ikzelf komen graag in Luxemburg. Ondanks dat we al jaren dit kleine Europese landje bezoeken, verveeld het nooit. We zoeken dan ook steeds vaker de kleinere wegen op die alleen met beter weersomstandigheden (lees: geen sneeuw) mogen worden gereden.
 

Maar Luxemburg bied ook veel afwisseling. Je kan letterlijk in één dag een route rijden die gaat over glooiend heuvelachtig landschap met veel graslanden tot in de rotsachtig berggebied met zijn bijbehorende dalen, bergriviertjes en watervallen.

Elke keer dat ik in Luxemburg ben, wordt ik overnieuw verliefd op dat land. De wegen zijn overwegend perfect te noemen, met veel afwisseling, met prachtige uitzichten en door afwisselende bossen. De lokale bevolking is zeer gastvrij. Ondanks dat ze soms best een beetje gek kunnen worden van de vele motorrijders. Zeker in de zomer. Echter met een vriendelijke knip en een glimlach zijn ze altijd bereid je te woord te staan en even te helpen als dat nodig is.

De liefde die ik heb voor Luxemburg heeft ervoor gezorgd dat ik deze ook graag deel met anderen.

Afgelopen weekend was het dan zover. Voor het eerst was ik reisbegeleider voor een kleine groep motorrijders.

We sliepen in de zogeheten Barrels op camping Val d’Or in Kiischpelt. Deze waren voorzien van eigenlijk alles. Van goede bedden, goed werkende verwarming, koelkast, magnetron, koffie, barbecue etc. Het sanitair was werkelijk 30 seconden lopen en eveneens netjes verzorgd. In de ochtend werden de vers bestelde broodjes netjes voor de deur afgeleverd. Ze waren zelfs nog warm en van goede kwaliteit.

Het groepje had op voorhand aangegeven geïnteresseerd te zijn in stukje geschiedenis, maar ook natuur. Niet zozeer sportief rijden (wat gezien de weersomstandigheden ook niet mogelijk was), maar genieten van de omgeving en mogelijk een stukje geschiedenis meepakken.

De heenreis op vrijdag bestond vooral uit genieten van mooie wegen, wat boodschappen halen en wennen aan de bochten, zoekende naar de juiste versnelling. Het is immers toch anders rijden dan in Nederland.
 

Zaterdag had ik een route gemaakt van zo’n 260 kilometer. Ondanks het druilerige weer was het simpelweg genieten. De route bracht het groepje over mooie bochtige wegen, langs diverse historische kastelen en door de prachtige bossen welke prachtig in de herfstkleuren stonden.

Ook de smaller kleinere wegen werden opgezocht. Dit zijn vaak wegen met een waarschuwingsbord. De meeste motorrijders ontwijken deze, maar deze zijn vaak van prima kwaliteit. Het waarschuwingsbord is overwegend van toepassing wanneer het vriest en/of sneeuwt. Tijdens die situaties worden de betreffende wegen namelijk niet onderhouden. Rest van het jaar kunnen deze wegen je brengen door de mooiste verstopte plekjes van Luxemburg.

Voordeel van dit jaargetij en de weersomstandigheden die we hadden was dat het redelijk rustig op de weg was en dat ter plaatse van de toeristische plekken bijna geen toeristen/bezoekers aanwezig waren. Hierdoor kon in alle rust de prachtige plekken worden bewonderd.
 

Zelfs het prachtige natuurgebied rondom Mullerthall kon in alle rust worden bezocht.

De zondag bestond uit het bezoeken van het oorlogsmonument van Bastogne om vervolgens bijna geheel binnendoor richting Brussel te rijden. Het monument stond helaas in de steigers voor groot onderhoud. Het maakt het echter niet minder imposant. Ook het museum ernaast is de moeite waard om te bezoeken.

De route die we reden vanaf Bastogne bracht ons gedeeltelijk door de Belgische Ardennen. Wat een fantastische route. Het asfalt was iets afwisselend in kwaliteit, maar het was droog en bracht ons door vele prachtige bossen en langs hoge rotsformaties. De route was echt de moeite waard.
 

Een stukje onder Brussel draaide we de grote doorgaande weg op om samen uiteindelijk te eindigen in Stabroek. Net voor de grens met Nederland. Daar zeiden we elkaar gedag na de motoren getankt en gingen allen hun eigen weg.

 
Voldaan arriveerde ik thuis. Vond het fantastisch. Het gaf mij energie en plezier in het delen van mijn passie rondom het motorrijden en reizen. Ook al was het maar voor een weekendje. Het betekende dus ook dat ik nu toch wel een conclusie durf te trekken. Dit wil ik vaker gaan doen! Wil mensen meenemen en begeleiden op dit soort trips/reizen. De voorbereiding was al het halve plezier. Om vervolgens de mensen met tevreden glimlach naar huis te zien rijden maakt het voor mij helemaal af.
 

Op naar volgend jaar! Zeer binnenkort komt hierover meer online!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *