Het betekende aan de andere kant ook weer dat ik rustiger kon opstarten. Ontbijt maken, lunch voorbereiden, thermosflesje koffie, waterflesje extra etc.
Rond 11.00 stonden we dan helemaal klaar. Onze kinderen (lees katten en paard) zouden goed verzorgt worden en de buurvrouw zou een extra oogje in het zeil houden. Met gerust hard vertrokken we dan.
In Esch-sur-Sûre eindigde we op de camping Im Aal. We werden vriendelijk ontvangen en werden verwezen naar een compacte kampeerplaats omringt door een heg met uitzicht op de rivier waar de camping langs was gelegen.
Het was een rustige camping en hadden het super getroffen met de buren die met een zelfgebouwde camper aanwezig waren. Ze boden een haspel aan zodat we onze mobieltjes en communicatiesets konden opladen (we hadden wel als back up twee powerbanks bij ons). Deze buren bewezen ook gelijk waarom ik zo van kamperen hou. De volgende ochtend was ik aan het opzoeken waar er een bakker in de buurt was voor het halen van een ontbijt. Dat hoefde uiteindelijk niet want voor we het wisten werden we door deze buren voorzien van een heerlijk ontbijt.
Na inpakken, een gezellig gesprek, een goed ontbijt en een glimlach schudde wij onze Honda’s weer wakker. Lazuli en de 1100 waren er klaar voor. Mijn man was wat terughoudende dan ik. Het was voor hem jaren geleden dat hij met volle bepakking had gereden. Moest daarom erg wennen aan het stuurgedrag zijn de 1100 die iets veranderd was. Dat betekende dat we iets meer de grotere glooiende wegen verkozen over de smalle bergweggetjes.
We keken naar de tijd en kwamen tot de conclusie dat het misschien niet onverstandig ging zijn een plekje voor onze tent te vinden. Het was namelijk al behoorlijk druk in de regio rondom de Moezel. We hadden voldoende verbinding met het internet, dus Google was onze vriend. We zochten wat en uiteindelijk reden we naar een kleine camping net buiten Wintrich genaamd Georgshof. Deze was gelegen tussen de vele wijngaarden.
Moet eerlijk toegeven. Deze camping komt op mijn lijstje te staan om nogmaals te bezoeken. Het was er keurig verzorgd. Het sanitair was simpel, maar heel schoon en met een wandeling van een paar honderd meter kon je heerlijk langs de Moezel wandelen. Het was er heerlijk rustig. Daar houden wij erg van.
Hier zaten we te puzzelen. Welke richting precies op en waar gingen we een slaapplek vinden. Hemelvaart en veel zon betekend vaak een combinatie van veel kampeerders die ver van te voren hebben gereserveerd. Terwijl we dus een beroemd stuk taart (aanzienlijk stuk waarna je uren geen honger meer hebt) aan het verorberen waren klom ik in de telefoon. Diverse campings namen niet eens op. Uiteindelijk nam er één op. Dit was Camping International. Gelegen in België ten hoogte van het drielandenpunt België/Duitsland/Luxemburg. We waren van harte welkom.
We puzzelde op het terras onze route in elkaar en reden dus binnendoor richting die camping.
Na terug gearriveerd te zijn op de camping kleden we gauw om en melde we ons bij het restaurant van de camping. Diezelfde ochtend hadden we namelijk al besloten om die avond niet zelf te gaan koken. Bij het restaurant werden we keurig op de hoogte gesteld dat het wel wat langer kon duren. Het was namelijk goed druk. Voor ons geen probleem. We waren niet op de vlucht.
Het wachten was wel de moeite waard. Het eten was er goed en ruim voldoende. Eerder zelfs te veel. Dat betekende dus dat we voldaan terug wandelde naar onze tent waar we absoluut nul bereik hadden met onze mobieltjes. Heerlijk. Lekker nachtlampje aan, kaarten, uitbuiken om vervolgens tijdens de laatste wandeling getrakteerd te worden met een prachtige zonsondergang.
Het was een paar uurtjes verzuipen in de regen om vervolgens netjes opgedroogd door wind en zon weer thuis in de buurt van de Zeeuwse kust te arriveren. Onze kinders waren erg blij dat we thuis waren. Doordat het ook nog eens zonnig en warm was konden we mooi alles wat we nat ingepakt hadden uithangen om schoon te maken en te drogen.
NL 
EN