Na deze pauze zag ik de temperatuurmeter van Lazuli gauw stijgen terwijl we onderweg waren naar Varennes-sur-Allier voor een gezamenlijke lunch samen met Rita, Luc en twee vrienden van hun. Heerlijk koel bij de airco van het restaurant genoten we van de heerlijke lunch met een gezellig gezelschap.
Eigenlijk wouden wij niet bij de airco vandaan, maar er ging een moment zijn dat we toch de voorspelde warmte moesten trotseren. En die warmte was er ook! Met ruim 42° tot 44° Celsius stapten we naar buiten. Met de kraag open van mijn motorjas probeerde ik nog wat verkoeling te vinden al rijdend, maar zelfs met de toegestane snelheden van 90 km/pu voelde de lucht als een warme föhn. Een koelvest had bij deze temperatuur (en de 35°+ Celsius temperaturen) geen meerwaarde geweest. Eerder het tegenovergestelde.
Door deze temperaturen wisten we dan ook niet hoe snel we in het water moesten springen van het zwembad van Domaine Barreaux. Ondanks dat het water een temperatuur had van ongeveer 30° Celsius, voelde het water verkoelend aan.
Uiteraard konden bij deze temperaturen de onweersbuien niet uit blijven. In de namiddag kwam de eerste met een welkome afkoelende lucht om hierin gezamenlijk de week af te sluiten met wederom de fantastische kookkunsten van Rita en Luc (welke ik zeker weten ging missen de rest van het avontuur). Wat een geweldige plek is Domaine Barreaux! Het voelde als een echt thuis zijn.
De weergoden besloten hun discussies uitvoerig en luid te beslechten die nacht. Het bleef flitsen buiten. Daarentegen koelde het wel heerlijk af. De discussies duurde echter nog erg lang. Na het ontbijt van dag 8 en warm uitzwaaien van Rita en Luc moesten Lazuli en ik de vele discussies van de weergoden nog doorstaan tot het middaguur. Deze leken mee te willen gaan op avontuur naar Zwitserland.
Gelukkig wisten Lazuli en ik na de lunch de discussiërende weergoden een beetje te ontwijken. Hoe dichter wij in de buurt kwamen van de Zwitserse grens, hoe anders het landschap begon te worden. Grilliger en met een ander type gesteente dan het Centraal Massief uit bestaat. Onverwacht stonden we even te pauzeren bij een opgedroogd riviertje en waterval waarbij de omliggende bomen bedekt waren met mos. Het leek wel alsof we in een sprookjesbos terecht waren gekomen.
De negende dag bestond uit vroeg opstaan en zo snel mogelijk alles inpakken voordat de eerste regendruppels weer omlaag zouden vallen. Bij vertrek kwam ik al snel een bakker tegen welke niet alleen zoetigheden had, maar ook heerlijk belegde broodjes. Een mazzel en nam dan ook gelijk een broodje mee voor een potentiële lunch. Op naar Zwitserland!
Wat een prachtig land! Helaas zat het weer vreselijk tegen. Het bleef maar regenen en regenen. Het zorgde ervoor dat ik uiteindelijk bij Scheidegger-Ranch een plekje had geboekt. De route naar de Ranch verveelde niet. Ondanks de weersomstandigheden kon ik genieten van de smalle weggetjes langs hoge bergwanden, loslopende koeien en enkele watervalletjes.
Arriverende bij de Ranch had ik het geluk als enige de gedeelde kamer geboekt te hebben. Hierdoor had ik alle ruimte spullen te drogen, maar ze hadden ook een droogkamer waar mijn motorpak gerust kon opdrogen.
In eerste instantie zou ik een extra dag spenderen in Zwistersland, maar de weersomstandigheden lieten mij besluiten om samen met Lazuli het land te ontvluchten. Niet zonder reden, want vele bergpassen waren ondertussen afgesloten door modderstromen en landverschuivingen en waren vele weerswaarschuwingen afgegeven voor hevige regenval.
Toch was ik blij naar het noorden te rijden. Gauw reed ik terug Frankrijk in en zat ik in het gebied bekend als de Vogezen. De eerste pas die ik hier reed was de Col du Ballon d’Alsace. Deze beklommen Lazuli en ik samen met twee lokale motorrijders. Hierbij moet ik eerlijk toegeven dat het ritme dat wij gezamenlijk vonden ervoor zorgde dat de banden van Lazuli weer heerlijk rond werden. Ondanks dat Lazuli ook nog eens volle bepakking mee moest dragen. Wat is het toch een heerlijke motor.
Maar meer over Col du Ballon d’Alsace, want dit is niet zomaar een bergpas in de Vogezen. De bergpas is wereldberoemd binnen de geschiedenis van de wielerronde Tour de France. In 1905 werd de betreffende bergpas voor het eerst gereden tijdens de Tour de France. De toenmalige organisator Henri Desgrange verklaarde als volgt:
- “De beklimming van de Ballon d’Alsace, was een van de meest opwindende bezienswaardigheden die ik ooit heb gezien, en bevestigt mijn mening dat de moed van de mens geen grenzen kent en dat een hoogopgeleide atleet opmerkelijke prestaties kan nastreven”
Hiermee was de mythe geboren dat de Col du Ballon d’Alsace de eerste bergpas ooit van de Tour de France was. Bovenaan vindt je dan ook een monument ten behoeve van het 100 jarig bestaan van de Tour de France.
Na een prima lunch bovenaan deze bergpas vervolgende de route nog een aantal uren om na ongeveer 300 kilometer te eindigen op een simpele camping.
De volgende ochtend werd ik wakker met een andere uiterste aan temperatuur. Het was nog maar 9° Celsius. Dat was wel even een omschakeling in 72 uur tijd. Blij met mijn heerlijke warme slaapzak.
Het resultaat? Voordat het bedtijd was voor de kleine man, waren we gezamenlijk hem aan het entertainen met zijn ouders als chronische tolk gezien wij of geen of beperkt Duits spraken.
Inpakken was dan ook wel weer een uitdaging, want ook dit vond het mannetje mega interessant. Uiteindelijk werden Lazuli en ik enthousiast uitgezwaaid door het mannetje en de overige gasten. Wat een heerlijke afsluiting van het avontuur, want het enige wat ik nu nog wou was naar huis. Mijn wederhelft verlossen van de zorgen om onze kattenkinderen.
Een deel van dit avontuur had ook zeker een doel. Een doel om zo’n prachtig avontuur te gaan delen met anderen. Details over dit doel zijn te vinden in de Travel Shop: France
Een heel verhaal, maar ik kijk terug met een mega grote grijns naar dit avontuur. Het was er weer één om nooit te vergeten. Dat er nog vele mogen volgen. Ga jij misschien wel mee op avontuur in 2024?
NL 
EN